İçimdeki Şeytan I

İçimdeki Şeytan I

Hislerim taşar. Önümde beni bekleyen ayrılıklar var. Beni düne bağlayan, bugünümü güz azabıyla yakıp kavuran ve yarınlara heves bırakmayan anılar içimi derbeder ediyor. 

Kalbimde bir boşluk var. Yalnızlıktan içim içimi yiyor. İçimde bir kırıklık var ama çaresi bulunmuyor.

Ben gecenin yazarıyım. Geçmişte yaşatır beni anılarım. Bir şarkı açar, usul usul akan hayatıma dönüp sorarım: “Suçu, günahı olmayan bir ruhu seninle cezalandıran neydi? Nadideliğini elinden alıp seni çekilmez yapan kimdi?” Bazen çocuk olmak, insana insan gözüyle bakmak, cinsiyet ve vücut fark etmeksizin herkesin hikâyesi, hayalleri, idealleri, duyguları, korkuları, acıları ve umutları olduğunu bilmek gerekir. İnsanı insan yapan ne bedenidir ne de geçmişi; insanı insan yapan şu anda hissettikleridir. Kalbine iyiliği bilemiş birini ne hayat yorabilir ne de acılar kırabilir.

Değerli olanı kaybetme korkusu, kalbime kazınmış bir yara gibi. Yamaladıkça kanayan bir hançer izi...

Ben geceyi yazarım. Geceyi anlatır, güneşin batışını anımsatırım. Belki biraz yaralı belki biraz bitapım. Ben gecenin yazarıyım. Bazen gece kadar karanlık bazen ise yıldızların ışıltısıyım. Sönük bir yıldızın son kalıntıları gibi. Belki de ruhum biraz kırgın ve eski...

İçimdeki çocuğa, o çocuğun kalbindeki duygulara ve o kalbin en çok attığı zamana kavuşmalıyım. İnsan hayatta bir kere çocuk olur ya, ben iki kere olmalıyım. Ruhumun özüne, en saf ve en afacan günlerime dönmeliyim. Her yaş, hayat yolunda bir adım daha atarken, yolculuğun getirdiği merakla boyumdan büyük hayaller kurup heyecan ve neşeyle beklediğim meçhul günlere yaklaşıyorum.

Derdim yine imkânsızla. Gidiyorum hâlâ bu mânâsız yolda. Sona erdiğini anladığım gün, erecek ruhum mutlak yalnızlığa.

Anlayamazlar. Anlayamazsınız. İçimdeki nefretin boyutunu kavrayamazlar. Bu dünya lüzumsuz insanlarla yıprandıkça yalnız bir dünya yarattım. Sahte ama insanların sahteliğinden arınmış, yalanlarından sıyrılmış bir dünya... 

Ah, senin o tatlı ve sıcak kollarını saramam ben. Dünyamı gürültüden uzak tutmadıkça narin sesini duyamam ben.

Benim en büyük günahım, saf bir ruhla murdar insanların arasında yaşamaktır. İçimde saflığımı korumak için verdiğim savaşı ne ben anlayabildim ne de insanlar. Pak bir ruha hiç sahip olamamışlar, dünyaya karşı bir başlarına hiç savaşmamışlarsa beni anlayamazlar. 

Sessiz sedasız düşer yolum uzaklara. Bir gün... Bir gün daha nefretle doğrulurum. Bir kez daha savaşıyorum içimdeki şeytanla. Ufukta bir güneş doğuyor utanmadan, nefretimle parlayıp hüzünle ayrılıyor.

İnsanlar, bu iğrençliği benimsemiş üstelik normalleştirmişler. Kabullenemem. Bu dünyanın bu hâlde dönmesini kabullenemem. Asla onlardan biri olmam, olamam, olmayacağım. Sessiz sessiz ölsem de yardım etmeyin. Ulu orta gebersem de himmet etmeyin. Belki ölürüm de kurtulurum insanlardan. Dünya bu hâlde döndükçe birer birer sönecek gözlerimdeki yıldızlar. Bırakın beni kendi hâlime. Bir kiraz çiçeği ağacının altında ölü bulursanız dokunmayın, huzurla uyuyayım.

Sayonara🌙