Merhamet

Ayrılık

Hayatlar düşledim seninle.

Hayaller kurdum birlikte.

Bir sessizliğin ardında saklanan sözlerin bir noktadan sonra değeri yoktur.

Bir kelebeğin ömründen kısa da sürse aşklar, âşıkların hayatına derman olurlar. Bir rüyaya aldandıkça dünyaya kin tutarlar. Sararan yaşlı bir ağacın altında okuduğum şiirleri, kaleme aldığım sözleri ve üstünü çizdiğim günleri hayaline aldandığım bir güzele ithaf ediyorum.

Belki sevgi dolu bir sarılma belki merhametli bir vedadır içimdeki boşluk hissi. Belki de sadece yasak olduğundan ayyaş eder beni sevilme hissi.

Benim ellerim nasır tutar, seninkiler gül kokar yâr. Benim ömrüm çilekeştir ama ellerin için yakarım yâr. Ah, hayal olduğun kadar hayalimizi kurmuşluğum var. Sensiz bir dünyada bana ne güneş doğar ne bir gün bahar.

Yaşam Savaşı

Unuttum diyemem geçmişi. Yaşanan her an kutsaldır. Fakat azat ettim dünleri, daha aydınlık günler için. Her anımı kâğıttan bir gemi gibi yolcu ettim zaman nehrine, gökyüzündeki küçük bulutlar gibi artık her biri. Fakat gökyüzü bulutlar olmadan daha güzeldir. En iyisi bir kitap hayal edelim, her güzel anı için bir kelime yazıp her kötü anı için bir kelime silelim. Bu kitap bir gün bir roman olacak. Hatta belki bir ansiklopedi, fakat yarım da kalabilir. Olabildiğince yazmaya devam etmeli insan. Her sözcükte yaşadığını anlatmalı bu yaşam savaşında. İnadına inadına kötü günlerin yaşamalı insan. Kelebek gibiyiz nihayetinde, ziyadesiyle dolu dolu yaşamalı ve bir mumu söndürmeyecek kadar sessizce veda etmeliyiz zamanı gelince. Zamanın sonuna vardığında anlayacaksın ne çabuk geçtiğini. Ziyan etme hiçbir saniyeyi.

Bir ağacın altında yalnızlıkla bir başıma kaderin ağlarını düşünürken hoş bir bahar rüzgârı söndürüyor içimdeki yangınları. Huzurun kıyılarındaki bir gemi gibi süzülüyorum gökyüzünde. Gözlerim bir buluttan ötekine kayıyor. 

Maziye hasretimden içimdeki ukte. Her akşam söylediğimiz şarkılardan bu hasret.

Yalnızlık ruhumu saran hayat sarmaşıklarını kuruttu. Yalnızlık başa çıkılamayacak kadar güçlü bir yumru. Yalnızlığım yalnız olmaktan değil, doğru kişiyle olamamaktan. Yalnızlığım yalnızlıktan değil, huzursuzluktan.

Bir çiçek daha filizlenir yüreğimden. Kapatır yüzünü Güneş'e, Ay'ın huzurunda ölebilmek için. Güneşin sahte gülüşleriyle değil, gecenin karanlığında huzurla solmak için.

Aşkın bittiği, zulümün ve zalimin yönettiği bir devirde temiz bir kalp ile var olmak kendime ettiğim en nahoş eziyettir. İyi bir kalp yoksul insanların değerli tek mal varlığıdır. İyilik edenin kötülük gördüğü bu devirde nefretimle kavrulmadan duramam. İster merhamet ister kalbim yoluma taş koysun, durmam.

Merhamet de saygı, sevgi gibi hak edilmelidir. Kötülüğün kaynağı insan doğasında gizlidir.

Sayonara🌙