Rüya

Rüya gibi...

Her nefeste bir adım daha yaklaşıyorum ölüme .

İçimdeki yalnızlıkta boğuluyorum bu gece.

Döktüğüm her yaşla eksiliyor bulutlar gökyüzünde.

Mavi bir rüya gibi...

Kaderin bir tebessümü bizimkisi.

Çarpıyor gözlerime denizin mavisi.

Atıyor kalbim gördükçe seni.

Hiçbir antidepresan olamıyor senin gibi.

Bitmeyen bir rüya gibi...

İki yabancı gibi iki ayrı dünyada gönül biçtik kendi yollarımıza.

Ellerimden tutup çeker miydin dünyana?

Sarılıp yaslansan ya omzuma...

Elbet bir gün ellerimde çiçeklerle belireceğim kapında.

Hani son defa kanarcasına yalan dolana.

Yakınmam kendi başıma. Ne kadar yürüsem az bu ıssız sokakta yalnız başıma,yanımda sen olmadıkça.

Ama ben savaşıyorum hâlâ yalnızlığımla.

Katlediliyor,siliniyorum dünyadan ve ruhumdan.

Kan gövdeyi götürse de durmam son mektubu almadan.

Ölmem ben kaderi baştan yazmadan.

Evren,bizi yaratmadan gidemem,solamam.

Gözlerine perde inmiş,Evren'in güzelliğini göremez olmuşsun.Şeytan'ın göz yaşlarını içmiş,yalanlarla boğulmuşsun.

Evren ağlarını ördü yine. Biz koptuk ve olmak zorunda olan buydu.

Kalbimi saran gül yaprakları birer birer solup dökülüyor.

Jilet gibiydi dudakların, acıtırdı sözlerin. Öptüğün yaralarım daha da kanadı. Eğer kalbimi sorarsan, o da kendiyle kanlı bıçaklı.

Dökülen her yaprağın için bir yıldız, bir güneş sönüyor; bir insan ağlıyor.

Artık göz yaşlarım yağmura karıştı.

Yerle gök bir olsa da ayrılamam senden asla.

Gece dinlediğim şarkılar beni hayatta tutuyor. 

Mahvolmuşluğum esir aldı bedenimi.

Kışın ortasında baharı yaşatıyordu gözlerin.

Bunların hepsi sadece rüya.

Kâbus başlıyor uyanınca.

“Benim bahtsızlığım, boyun eğmeyi asla bilmeyen ve asla boyun eğmeyecek sağlam bir ruhu gökten almış olmaktır.”

~Marquis de Sade

Sayonara🌙