İntihar-Geceler Bana

Kül

Külüme gömün beni.

Gök kapalı.

Sigaramın dumanı yağmur bulutlarına karışıyor.

Küller mezarıma yağıyor.

Anıtım gözyaşlarıyla ıslanıyor.

Artık Ben Yokum

Ben hiçkimseye var olmadım.

Ben hiçbir zaman var olmadım.

Hiçbir zaman yâr olmadım.

Hiçbir zaman varlığımı kanıtlayamadım.

Kimseye dokunduramadım hislerimi.

Göğe bakarken kırardı ellerimi.

Kırardı hayalimi. Kırardı kalbimi.

Yine de bırakamadım göğü sevmeyi.

“Acıyla barıştık.” derdim.

Oturur, hayal ederdim; “Beni seven bir sen nasıl gülümserdi?”

Benim gibi, kadere boyun eğer miydi?

Yoksa, son sözüyle beni mağlup eder miydi?

Yürüdüğüm yolda kader, beni senden mahrum eder mi?

“Keşke olsaydı şu kara bahtımın bir panzehri.” derim eskiden beri.

Ne ümidim kaldı ne güzelliğimden eser...

Bulacaksın mektuplarımı yollarda. Ezilip eskimiş yazıları çalışacaksın anlamaya. Hissetmeye çalışacaksın dikenleri. Duymaya, dinlemeye çalışacaksın sesimi. Bir boşluk hissedeceksin koynunda.

Ben orada olmayacağım. Yanında dikenlerine maruz kalmayacağım.

Mutluyken aldığım son nefes, solmadan önce kokladığım son çiçek ve uyumadan önce döktüğüm son göz yaşı bıçaklıyor sanki en güzel yanımı.

Yakıyor ciğerimi, yırtıyor içimi aldığım her bir nefes. Parçalıyor ruhumu içime çektiğim her bir duman.

Ne bir son ne de başlangıç, ellerimde yalnızca kan ve leke... Kadehimse anılara en ayyaş yargıç.

Bu Dünya'nın derdi ne savaş ne barış.

Elimizden tek gelen mezarlara haykırış. 

Huzurum tabutum oldu. Başıma yıkıldı en sonunda dört duvar. Adını yazmıştım oysaki. Enkaz altında kaldı anılar. Huzur oldu son dualar.

Bu gece yine aklımdasın.

Şarkılarda saklanırsın.

Uzaktasın. Huzur kadar yaralısın.

En derin yaramsın. Ebedi yârımsın.

Ebedi yarımsın. Ebedi yaramsın.

İyileşmeyecek tek anımsın.

Belki bir veda, belki bir intiharsın.

Kışı getirdin bana.

Üşüyorum yokluğunda.

Bir elimde sigara, bir elimde Papatya.

Ne bahar ne şarap oldu deva.

Yokluğun geceler bana. Geceler bana.

Geceler bana.Vaveyla...

Sayonara🌼

.

.

.

.

.

🌙