Ay Işığında

 Ay Işığında

Bu bloğu ilk şarkım “Ay Işığında”yı dinlerken okumak için buraya dokunun.

“Ay Işığında” yaparken hiçbir yerden ilham almadığım, ruhumun özünden çıkardığım, saf ve eşsiz bir enstrümental şarkıdır. Bir hikâyesi yoktur ancak, şarkının süresi 365 saniye olmakla beraber bir yılı temsil etmektedir. “Ay Işığında” dünyaya gelişin berraklığıyla başlar ve dramatik bir son ile biter. Şarkıdaki her bölüm hayatın bir dönemini anlatır. Şarkımın sözlerini duyamaz, ancak hissedebilirsiniz. Ve de sözleri siz yazmalısınız. Ay ışığının ruhunuzdaki karanlığı def etmesine izin verin.

Hissediyorum. Pek çok şey hissediyorum. Önceki hayatımdan hatıralar görüyorum. Ya da deliriyorum.

Değişim, yaşamın ahengidir.

Varlığımı duymaz ruhları. Gözleri görmez duygularımı. Elleri değmez ellerime. Yollar sana varmadıkça kalır mı anlamı?

Neye yarar gözlerim sana bakmadıkça? Neye yarar şiirlerim sana ulaşmazsa? Neye yarar ellerim ellerimi tutmazsan? Niye var bu omuzlar yanında sen yoksan?

Değiştim. Asla olmaz dediğim pek çok şeyi ben seçtim. Yolların ayrıldığı kim varsa elveda deyip geçtim. Yollar öyle çok ayrıldı ki bir labirent misali. Ancak, ben değiştim. Zamanla çok geliştim. Yüzümdeki ifadede başka biriyle yüzleştim. Olgunlaşıyorum. Hâlâ çok toyum fakat acele etmiyorum. Zaman en acı ve en doğru öğretendir. Zaman bir nehir misali akar, durmaz. Bir kayaya çarpmak yoldan saptırmaz. Şiddetle akar gider fakat durmaz. Bazen usuldur bazen durulur. Hayat, içindeki her zerrede bulunabilir. Hayat insana bir kez mi bahşedilir?

Solup gidiyor hislerim. Azalıyor her gece sana olan ümidim. Şu vakitten sonra gelsen ne olur, alıştım artık yalnızlığa. Bu gece rüyama gelsen ne olur, güneş batmadan yoksan ortada. Ne olur ki kalsan yanımda? Ne olurdu ki dursan yanımda? Bak gör, sensizlikte yıkıldı dünya başıma. Senden mahrum kalan şu hayattan neler çektim bir bilsen yıkılırdı dünya başına.

Kahkahalar duyuyorum. Her seferinde vuruyorlar yalnızlığımı yüzüme yüzüme. Çocukluğumun penceresinin kırık camlarını hatırlatıyorlar. Her kahkaha başka bir yarayı kanatıyor.

Hayatın önüne kapı açmasını beklersin de kapı suratına çarpar ya... Bazen de hayatta bir yoldan gidersin de çıkmaza varırsın ya... Ya da akışına bırakırsın her şeyi fakat akıntıya kapılır da boğulursun ya... Her çile bir ders değildir, aksine birçoğu zulümden ibarettir. Fakat alınması gereken dersler, gidilmesi gereken yerler ve yaşanması gereken günler var. Kaderinin ahı çıkmış, sen gitmezsen yolunda, kim çıkar seninle yola?

Dünyanın gerçek yüzünü gördükçe ölüyorum içimde. İnsanların ne denli bencil, açgözlü, vicdansız ve vefasız olduğunu gördükçe kahroluyorum. 

Gözünü karart ve savaş.

“Gün Batımı”nda buluşacağız.

Gün batınca açılır gözlerim yıldızlara. Düşer saçlarına... Yaraşır saçlarına...

Sayonara🌙