Buruşturup Atılan Kalemler

Arşivden Gelen Sesler

Buruşturup attığım yazılarıma bu gece yeniden baktım.

Yaşadığımı hisssetmediğim bu solgun ve duru dünyanın, mutlak ve saf bulutları kadar hür ve ak bir ruha sahip olmak isterdim.

İçimi satırlara dökmek iyi gelir aslında, çünkü derdini anlattığın zaman devasını yalnızlıkla ödediğin mükemmel bir sanattır yazmak.

Aynı zamanda beni öldürdüğünü de biliyorum fakat engel olamıyorum, sen âşık olmanın ne demek olduğunu biliyor musun?

Çiçek açan ağaçların mutluluğu, yapraklarından damla damla damlayarak nehirler yarattı. Rüzgâr, kiraz çiçeklerini sarıp sarmalarken güz kokulu nehirler mavilerin yolunu tuttu.

Belki bugün değil, yarın değil, ama bir gün elbet bu hayalim de anılarımızda yer bulur.

Hissediyorum. Ruhumdaki sükûneti, yalnızlığı, kırılmışlığı, solan yaprakları, ayrılık acısını, kalbimi attıran anıların teker teker karanlığa dalışını, uyumaya giderken uyanmamak için Tanrı'ya yalvarışlarımı, sonu gelmeyen özlemimi, bitmek bilmeyen yalnızlığımın beni okyanusun dibine zincirleyişini, gözlerim kan çeşmesine dönene dek ağlamak isteyişimi hissediyorum. Bütün bu hisleri, kalbim kaldırmıyor artık.

Çiçek olmak isterdim. En çok da kiraz çiçeği veya pembe gül olmak isterdim. Bir çam ağacı da olsam olurdu gerçi. Yağmurla büyümek, büyüdükçe güzelleşmek isterdim.

Dudakların benim sigaram, onlarsız yapamam.

Bedenim bir çiçeğin gövdesi olsaydı, güz vaktinde dökülen göz yaşları, seninle tekrar açar mıydı?

Hayallerim kaçar benden. Koştum, çabaladım, defalarca düştüm ama her defasında kalktım. Hayallerime tutunmaktan asla vazgeçmedim. Yağmur damlaları cadde, sokak demeden yolumu yakıp yıksa da, yağmur bulutları ay, güneş demeden umuduma gölge düşürse de koştum, tutundum o halata. Halatlar boynumu esir alsa da yüreğim hançerden benim. Ne de olsa hayallerimin buluşacağı, dönüp dolaşıp varacağı yer yalnızlık kıyıları. Yaşama ümidim kayboldukça hayallerim de ufuklara karıştı.

Sayonara🌙