Çıkmaz Sokak

Bir çıkmaz sokaktı adın. Yapmam gereken bir hataydı. Çok uzun zamandır duvarlar arkasındaydım. Senin için binlercesini yıktım.

Tadını unuttum sanki içten gülüşlerin. Mutlu yaşlara hasret kaldı gözlerim.

Yıllar oldu aşkı böyle hissetmeyeli. İnsan hayatta 3 kere âşık olurmuş ya... Ben galiba son defa âşık oldum. Olabilir mi? Aşkın küstüğü, evrenin yalnız ruhu olan ben yüzlerce gece boyunca düşlediğim ve lanetlediğim o aşk tarafından affediliyor olabilir miyim? İçim bir hoş oluyor onu düşündüğümde. O bakışı, o gülüşü kalbimi hızlandırıyor. Ama ben bir kalbe sahip olduğumu bile unutmuşum. Uzun zaman oldu böyle sevmeyeli. Uzun, uykusuz geceler boyunca sakladım kalbimi okyanusun en karanlık köşelerine. Ben, bir daha sevemem sanırdım. En sonunda yanıldım ama neden sevemediğimi hatırladım. Günler ve geceler boyu berrak, renkli ve güzel bir sokaktan gidip çıkmaz sokağa varınca üflesen yıkılacakmış gibi duran o duvara çarpmaktan yorulmuştum. Sevmekten değil, sevilmemekten yorulmuştum. Yıllar oldu. 4 Mart 2022... Bir yemin ettim; kalbimi bir kutuya koydum, anahtarı okyanusa attım ve sonra da kimselerin ulaşamayacağı, hiçkimsenin bir daha kıramayacağı sonsuz karanlığın derinlerine bıraktım. Bulutların gözyaşlarından kaçıp o kalbi çıkaran sen... Sen beni kaybettin. İstediğin de buydu, değil mi? Sen bir sanatçının yıllarca herkesten sakındığı aşkı elinin tersiyle ittin. Söktüğün kalbimin yaraları taze, ölmem ama yaşatabilirdin.

Belki de ben ölmek istedim. Hatalar yapmak istedim. Sevmek, sonra da acı çekmek istedim. Belki de sadece ilham olsun dedim. Belki de aşka hasretliydim... Belki de... Belki de beni öldüren bendim. Bak bana dünya, ben yine sevdim. Sen beni böyle bilmezdin, böyle bilirdin. Yine kırık, yine buruk bir sevdayla. Ama ben de değiştim, göreceksin. Kapıyı araladığım anda çarptı aşk bir tokat gibi suratıma. Artık, bir daha sevebilir miyim? Bir daha... Son defa...

Belki de beni öldür diye seni sevdim.

Sevmek, sevilmek, sevişmek... Hangisi?.. Artık hiçbiri. Ben sadece... Belki de ben sadece...

Yaşamak istedim. Yaşadığımı hissetmek... Bir kalbe sahip olduğumu hatırlamak... Dursun diye yalvardığım hâlde kırıklarını toplamak... Nereye baksam çıkmaz sokak. Ben... Sevmemeli miyim, dünya? Ben, dünyanın en güzel, en saf seven insanlarından biri olan ben... Bana neden çıkmaz sokaklar hep bu dünyada?

Biliyorsunuz, ben ağlayamam. Öyle desem de yapamam. Acımı, üzüntümü, öfkemi ve hüzünlerimi derinime saklarım. Bilirsin ya, ben sevemem; çünkü bu hayatta yalnızca sevenler incinir. Ben bir daha âşık olamam. İhanet ettin bana dünya. Sevebilirdim, niçin izin vermedin? Ama biliyorsun değil mi, kinim ne sana ne bana ne de dünyaya. Bana parçalarımı toplayabilmem için bir gece ver. Bir gece bana yeter. Artık o binlerce parçanın hepsini ezberledim, kırılamaz bir daha kalbim.

Canımı asıl yakan reddedilmek değil, kendimi biliyorum ve benim gibisi yok. Bazen olacağı yoktur ve olmaz, bazen olacağı varmış gibi dursa da... Hayat bu, hiç âdil değil...

Eskisi kadar kırık değilim. Belki de sevmek nasıl bir histi onu özledim. Heyecanlanmak istedim uzun zaman sonra. Belki de sevgimi bu körükledi. Olacakmış gibi olmasaydı daha iyi olabilirdi. Bana önce ümit verdin, sonra da kalbimi ezip geçtin. Canın sağ olsun. Öyle güzeldin ki kuş koysunlar yoluna. Elveda.

Sayonara🌙