My Nepenthe

To the Ineffable...

İçimi huzurla doldur. Acımın ve üzüntümün kâbusu ol bu gece.

Güneşi soldur, kadehleri doldur. Ayyaş ruhumun sonu ol bu gece.

Gamzelerimden bihaber bu dünya. Çiçek açmaz ki ruhuma. Güneş batmaz, Ay doğmazsa kördüğüm olur bu hayat bana. Sen gülünce sökerdi şafak, sen yanımda oldukça olur rüyalarım her gece mutlak.

Gecede Dolunay... Beni izliyor. Kaderin gözü gibi beni takip ediyor. Nereye gidersem gideyim orada durmuş, benimle konuşurcasına bakmakla yetiniyor. Beni izliyor. Tüm ışığıyla beni dinliyor. Meleklerin kanatlarına bürünmüşçesine parıldıyor. Ruhumu çağırıyor. Bütün efkârımı alıp huzur bahşediyor. Bazen, hayatta mıyım diye bakıp gidiyor. Bazen tüm güzelliğiyle içimdeki savaşı seyrediyor yıldızlarını alıp yanına. Bazen ölüyorum ama her zaman hayatta tutuyor beni huzuruyla. Ay ile birlikte ben de parıldıyorum. Ay ile birlikte doğup Güneş ile birlikte batıyorum. Bazen ölmeye, bazen dirilmeye ama her zaman gülmeye olan arzumu duyabiliyor musun? Haykırışlarım, hıçkırıklarla ahenk bulmuş yıpranışlarım ve yaprak yaprak dökülen çiçekler gibi benliğimin dikeniyle verdiğim savaşlarım, gecenin ruhuna hapsolurken, ayı denizde süzülen cesedime ağlarken bulacağım. Savaş sonlanmış, mağlubiyetler alınmış olacak. Bazen bir yenilgi, galibiyetten daha iyidir belki ama ben yeniden doğana kadar kalsaydın, beni göz yaşlarınla boğmasaydın bari. Ay oracıkta bekliyor. Önünü kapatan bulutları dağıtmak istiyorum. Yeniden Ay ile birlikte olmak istiyorum. Yarı yolda bırakmadan ruhumu, gün doğarken sevinmek istiyorum. Acıma, hüznüme son ver. Bu gece senin olmak istiyorum. Bu gece ruhumu sana vermek istiyorum. Beni al, ruhumu al ve şafak hiç olmadığı kadar aydınlık olsun.

Sayonara🌙